കാലങ്ങളായുള്ള പരിണാമം മൂലം ഓരോ ജീവിയും താൻ ജീവിക്കുന്ന ലോകവുമായി ഒരു അദൃശ്യബന്ധം രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ വളർച്ചയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവരും അതിനെ ഭക്ഷിക്കുന്നവരും അതിൽ രോഗമുണ്ടാക്കുന്നവരും അതിനൊപ്പം വിഭവങ്ങൾക്കായി മത്സരിക്കുന്നവരും ചേർന്നാണ് ആ ലോകം രൂപപ്പെടുന്നത്.
ഒരു കാട്ടിൽ വളരുന്ന ചെടിയെ സങ്കൽപ്പിക്കുക.
അതിന്റെ ഇലകൾ ഭക്ഷിക്കുന്ന കീടങ്ങളുണ്ട്. അതിന്റെ വേരുകളെ ബാധിക്കുന്ന രോഗാണുക്കളുണ്ട്. അതിന്റെ വിത്തുകളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ജീവികളുണ്ട്. അതിന്റെ വളർച്ചയെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്ന അനേകം ഘടകങ്ങളുണ്ട്.
ആ സസ്യത്തിന്റെ ജീവിതം അതിജീവനത്തിന്റെ നിരന്തരമായ പോരാട്ടമാണ്.
പക്ഷേ, ഒരു ദിവസം ആ സസ്യം തന്റെ സ്വദേശം വിട്ട് മറ്റൊരു ഭൂമിയിലെത്തുന്നു.
അവിടെ ഒരു വിചിത്രമായ കാര്യം സംഭവിക്കുന്നു.
സസ്യം പുതിയ ലോകത്തെത്തി. പക്ഷേ അതിന്റെ പഴയ ശത്രുക്കളിൽ പലരും എത്തിയില്ല.
അവിടെ നിന്നാണ് Enemy Release Hypothesis എന്ന ശാസ്ത്രീയ ആശയത്തിന്റെ കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്.
ഒരു സസ്യത്തിന്റെ വളർച്ച അതിന്റെ ജനിതക സവിശേഷതകൾ മാത്രം തീരുമാനിക്കുന്നില്ല. അതിനെ ഭക്ഷിക്കുന്ന ജീവികളും രോഗാണുക്കളും മറ്റ് ജൈവ ഇടപെടലുകളും അതിന്റെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.
സ്വദേശത്ത് ഒരു സസ്യത്തെ ആക്രമിക്കുന്ന പ്രത്യേക കീടം അതിന്റെ ഇലകളുടെ വലിയൊരു ഭാഗം നശിപ്പിച്ചേക്കാം. ഒരു രോഗാണു അതിന്റെ പ്രത്യുൽപാദനശേഷി കുറച്ചേക്കാം. വിത്തുകൾ ഭക്ഷിക്കുന്ന ജീവികൾ അടുത്ത തലമുറയിലേക്കുള്ള അതിന്റെ വളർച്ച പരിമിതപ്പെടുത്തിയേക്കാം.
ഇത്തരം സമ്മർദങ്ങൾക്കിടയിലാണ് ആ സസ്യം വളരുന്നത്.
എന്നാൽ അതേ സസ്യം മറ്റൊരു ഭൂമിയിലെത്തുമ്പോൾ, അതിന്റെ സ്വാഭാവിക ശത്രുക്കളിൽ പലരും അവിടെയില്ലായിരിക്കാം.
അപ്പോൾ സസ്യത്തിന് ലഭിക്കുന്നത് ഒരു പുതിയ അവസരമാണ്.
കൂടുതൽ ഇലകൾ നിലനിർത്താം. കൂടുതൽ ഊർജം വളർച്ചയ്ക്കായി വിനിയോഗിക്കാം. കൂടുതൽ വിത്തുകൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കാം. അതിന്റെ ജനസംഖ്യ വേഗത്തിൽ വർധിക്കാം.
ശത്രുക്കളുടെ അഭാവം ഒരു ജീവിയെ സ്വതന്ത്രമാക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, അതിന്റെ വളർച്ചയെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന ചില തടസ്സങ്ങൾ നീക്കുന്നു.
Enemy Release Hypothesis (ERH) അഥവാ പ്രകൃതിശത്രുക്കളിൽ നിന്നുള്ള മോചന സിദ്ധാന്തം ജൈവ അധിനിവേശത്തെ വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന ശാസ്ത്രീയ സിദ്ധാന്തമാണ്.
ഈ സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച്, ഒരു ജീവി തന്റെ സ്വാഭാവിക ആവാസവ്യവസ്ഥയിൽ നിന്ന് പുതിയൊരു പ്രദേശത്തേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, അതിനെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന പ്രത്യേക സസ്യഭോജികൾ, പരാദങ്ങൾ, രോഗാണുക്കൾ തുടങ്ങിയ പ്രകൃതിശത്രുക്കളിൽ ചിലരെ പിന്നിലാക്കിയേക്കാം.
പുതിയ പ്രദേശത്ത് ഈ ശത്രുക്കളുടെ സമ്മർദം കുറഞ്ഞാൽ, ആ ജീവിക്ക് കൂടുതൽ വളരാനും പ്രത്യുൽപാദനം നടത്താനും വ്യാപിക്കാനും അവസരം ലഭിച്ചേക്കാം.
ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് ഒരു കാര്യമാണ്:
ശത്രുക്കളില്ലാത്തതിനാൽ മാത്രം ഒരു ജീവി അധിനിവേശിയാകുന്നില്ല. ശത്രുക്കളുടെ സമ്മർദം കുറയുന്നത് അതിന്റെ വിജയത്തിന് സഹായിക്കുന്ന ഒരു ഘടകമാണ്.
പുതിയ പരിസ്ഥിതി അനുയോജ്യമാകണം. ജീവിക്ക് അതിജീവിക്കാനും പ്രത്യുൽപാദനം നടത്താനും കഴിയണം. തുടർന്ന് അത് പുതിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിക്കുകയും വേണം.
ഒരു സസ്യവും അതിനെ ഭക്ഷിക്കുന്ന കീടവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഒരു ദിവസത്തെ പരിചയമല്ല.
തലമുറകളിലൂടെ നീണ്ടുനിന്ന ഇടപെടലുകൾ അവയ്ക്കിടയിൽ രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. സസ്യം സ്വയം സംരക്ഷിക്കാൻ രാസസംയുക്തങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിച്ചേക്കാം. അതിനെ ഭക്ഷിക്കുന്ന കീടം ആ പ്രതിരോധത്തെ മറികടക്കാനുള്ള കഴിവുകൾ വികസിപ്പിച്ചേക്കാം.
ഇങ്ങനെ പ്രകൃതിയിൽ ജീവികൾ പരസ്പരം സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ട് പരിണമിക്കുന്നു.
എന്നാൽ ഒരു സസ്യം മറ്റൊരു ഭൂഖണ്ഡത്തിലെത്തുമ്പോൾ, ഈ പരിണാമബന്ധത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ശത്രുക്കൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല.
പുതിയ പ്രദേശത്തെ കീടങ്ങൾക്ക് ആ സസ്യത്തെ ഭക്ഷിക്കാൻ താൽപര്യമില്ലായിരിക്കാം. അതിലെ രാസസംയുക്തങ്ങൾ അവയ്ക്ക് അനുയോജ്യമല്ലായിരിക്കാം. അതിനെ ബാധിക്കുന്ന പ്രത്യേക രോഗാണുക്കൾ അവിടെ ഇല്ലായിരിക്കാം.
ഇതിന്റെ ഫലമായി, സ്വദേശത്ത് അനുഭവിച്ചിരുന്ന ജൈവനിയന്ത്രണ സമ്മർദം പുതിയ പ്രദേശത്ത് കുറഞ്ഞേക്കാം.
ഇവിടെ പരിണാമം ഒരു രസകരമായ വൈരുധ്യം തുറന്നുകാട്ടുന്നു:
ഒരു ജീവി അതിന്റെ പഴയ ലോകത്തിൽ പരിണമിച്ച സവിശേഷതകളുമായി പുതിയ ലോകത്തെത്തുന്നു; എന്നാൽ അതിനെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന പരിണാമബന്ധങ്ങൾ അവിടെ ഇല്ലായിരിക്കാം.
ഒരു സസ്യത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ ഒരു ലളിതമായ ഉദാഹരണത്തിലൂടെ നോക്കാം.
സ്വദേശത്ത് ഒരു സസ്യം ഓരോ വർഷവും ആയിരക്കണക്കിന് വിത്തുകൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുക. എന്നാൽ കീടങ്ങളും രോഗാണുക്കളും മറ്റ് ഘടകങ്ങളും ചേർന്ന് അതിന്റെ വളർച്ചയെയും വിത്തുകളുടെ നിലനിൽപ്പിനെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നു.
പുതിയ പ്രദേശത്ത് അതിന്റെ പ്രത്യേക ശത്രുക്കൾ ഇല്ലെങ്കിൽ, കൂടുതൽ വിത്തുകൾ നിലനിൽക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
കൂടുതൽ വിത്തുകൾ മുളയ്ക്കുന്നു.
കൂടുതൽ തൈകൾ വളരുന്നു.
പുതിയ ചെടികൾ വീണ്ടും വിത്തുകൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു.
അനുയോജ്യമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ, ഈ പ്രക്രിയ തുടർച്ചയായി ആവർത്തിച്ച് ജനസംഖ്യ വർധിപ്പിക്കാം.
എന്നാൽ ഇത് എല്ലായിടത്തും ഒരേപോലെ സംഭവിക്കണമെന്നില്ല. കാലാവസ്ഥ, വിഭവങ്ങളുടെ ലഭ്യത, മത്സരം, മറ്റ് ശത്രുക്കൾ, മനുഷ്യരുടെ ഇടപെടൽ തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളും നിർണായകമാണ്.
ഈ കഥയിൽ മനുഷ്യനും പ്രധാനപ്പെട്ടൊരു പങ്കുണ്ട്.
വ്യാപാരം, കപ്പൽഗതാഗതം, കൃഷി, അലങ്കാരസസ്യങ്ങളുടെ വ്യാപനം, അക്വാകൾച്ചർ തുടങ്ങിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ജീവികളെ അവയുടെ സ്വാഭാവിക ആവാസവ്യവസ്ഥകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് എത്തിക്കുന്നു.
ഒരു ജലസസ്യം അലങ്കാരത്തിനായി ഒരു പുതിയ പ്രദേശത്തെത്താം. അതിന്റെ ചെറിയൊരു ഭാഗം മറ്റൊരു ജലാശയത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാം. അവിടെ അതിന് അനുയോജ്യമായ കാലാവസ്ഥയും പോഷകങ്ങളും ലഭിച്ചാൽ, അത് വളരാനും വ്യാപിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
ഉദാഹരണത്തിന്, Pontederia crassipes - സാധാരണയായി water hyacinth എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജലസസ്യം - ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ അധിനിവേശ സ്വഭാവം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ അതിന്റെ വ്യാപനം ശത്രുക്കളുടെ അഭാവം കൊണ്ടുമാത്രം വിശദീകരിക്കാനാവില്ല. വേഗത്തിലുള്ള വളർച്ച, സസ്യഭാഗങ്ങളിലൂടെ പ്രത്യുൽപാദനം, പോഷകസമൃദ്ധമായ ജലാശയങ്ങൾ, മനുഷ്യരുടെ സഹായത്തോടെയുള്ള വ്യാപനം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളും അതിന്റെ വിജയത്തിൽ പങ്കുവഹിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, Enemy Release Hypothesis ഒരു ജീവിയുടെ അധിനിവേശത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു കണ്ണാടിയാണ്; മുഴുവൻ കഥയല്ല.
ഇല്ല.
പുതിയ പ്രദേശത്ത് എത്തിയ ഒരു ജീവിക്ക് അവിടെയുള്ള പ്രകൃതിശത്രുക്കളെ നേരിടേണ്ടിവരാം. തദ്ദേശീയ കീടങ്ങൾ അതിനെ ഭക്ഷിച്ചേക്കാം. പുതിയ രോഗാണുക്കൾ അതിനെ ബാധിച്ചേക്കാം. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ, പുതിയ ശത്രുക്കൾ അതിന്റെ വളർച്ചയെ ഗണ്യമായി നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യാം.
അതുപോലെ, ഒരു ജീവിയുടെ സ്വദേശത്തുതന്നെ അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ശത്രുക്കളുടെ സ്വാധീനം കുറവായിരിക്കാം.
അതിനാൽ, ഒരു അധിനിവേശ ജീവിയുടെ വിജയത്തിന് Enemy Release Hypothesis എത്രത്തോളം പ്രസക്തമാണെന്ന് അറിയാൻ, അതിന്റെ സ്വദേശത്തെയും പുതിയ പ്രദേശത്തെയും ജൈവ ഇടപെടലുകൾ താരതമ്യം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
ഒരു സസ്യത്തെ പുതിയ പ്രദേശത്ത് ആരും ഭക്ഷിക്കുന്നില്ലെന്ന് മാത്രം നിരീക്ഷിച്ചാൽ മതിയാകില്ല. അതിന്റെ വളർച്ചയും പ്രത്യുൽപാദനവും യഥാർത്ഥത്തിൽ ശത്രുക്കളുടെ അഭാവം മൂലം വർധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കണം.
ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ശക്തി ഇവിടെ തന്നെയാണ്—ആകർഷകമായ ഒരു ആശയത്തെ തെളിവുകളിലൂടെ പരിശോധിക്കുന്നതിൽ.
ഒരു കാട്ടിൽ ഒരു സസ്യം വളരുന്നു.
അതിന്റെ ഇലകൾ ഭക്ഷിക്കുന്ന കീടങ്ങൾ അതിന്റെ വളർച്ചയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അതിന്റെ വിത്തുകൾ ഭക്ഷിക്കുന്ന ജീവികൾ അടുത്ത തലമുറയുടെ എണ്ണം കുറയ്ക്കുന്നു. രോഗാണുക്കൾ അതിന്റെ ആരോഗ്യത്തെ ബാധിക്കുന്നു.
പിന്നീട് ആ സസ്യം മറ്റൊരു ലോകത്തെത്തുന്നു.
അവിടെ പഴയ ശത്രുക്കളില്ല.
ആദ്യനോട്ടത്തിൽ അതൊരു ചെറിയ മാറ്റമായി തോന്നാം. എന്നാൽ ആ മാറ്റം തുടർച്ചയായി ആവർത്തിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സസ്യത്തിന്റെ ജനസംഖ്യയെ അത് സ്വാധീനിച്ചേക്കാം. ജനസംഖ്യ വർധിച്ചാൽ, മറ്റ് സസ്യങ്ങളുമായുള്ള മത്സരം ശക്തമാകാം. അതുവഴി ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ ഘടനയിലും മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കാം.
അങ്ങനെ ഒരു ജീവിയുടെ യാത്ര, അതിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെ മാത്രമല്ല, അത് എത്തിയ ലോകത്തെയും മാറ്റിയേക്കാം.
പ്രകൃതിയിൽ ഒരു ജീവിയുടെ ജീവിതം അതിന്റെ സ്വന്തം കഥ മാത്രമല്ല.
അതിനെ ഭക്ഷിക്കുന്നവരുടെയും അതിനെ ബാധിക്കുന്ന രോഗാണുക്കളുടെയും അതിനൊപ്പം ജീവിക്കുന്നവരുടെയും കഥ കൂടിയാണ്.
ഒരു ജീവിയെ അതിന്റെ സ്വാഭാവിക ലോകത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റുമ്പോൾ, ആ ബന്ധങ്ങളിൽ ചിലത് മുറിഞ്ഞുപോകുന്നു.
ചിലപ്പോൾ ആ അഭാവം വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും സൃഷ്ടിക്കില്ല.
മറ്റുചിലപ്പോൾ, അതേ അഭാവം ഒരു ജീവിക്ക് പുതിയൊരു അവസരം നൽകും.
ശത്രുക്കൾ പിന്നിലായപ്പോൾ ഒരു ജീവിക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കുന്നത് വിജയത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണോ, അതോ മറ്റൊരു പുതിയ പോരാട്ടത്തിന്റെ തുടക്കമാണോ?
ഉത്തരം ആ ജീവിയിലും അത് എത്തിയ പരിസ്ഥിതിയിലും അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്ന മറ്റ് ജീവികളിലുമാണ്.
കാരണം, പ്രകൃതിയിൽ ശത്രുക്കളുടെ അഭാവം പോലും ഒരു പുതിയ ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായിരിക്കാം.